Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların yemyeşil ormanlarında, şirin mi şirin bir evde Minik Ayıcık yaşarmış. Minik Ayıcık, adı gibi küçücük, pofuduk tüyleri bal rengi, gözleri ise merakla ışıldayan, kocaman bir kalbi olan bir yavruymuş. Her akşam olduğu gibi o akşam da yumuşacık yatağına uzanmış. Anne Ayı ona en güzel ninnileri fısıldamış, sırtını okşamış, uykunun tatlı düşler getireceğini söylemiş. Ama ne çare, Minik Ayıcık'ın göz kapakları bir türlü birbirine kavuşamamış. Uykunun zerresi bile gelmemiş yanına.
Yatağında bir sağa dönmüş bir sola dönmüş. Pofuduk yastığına sarılmış, ayaklarını uzatmış, bazen de tavandaki gölgeleri saymış durmuş. Gözlerini sımsıkı kapamış, uykuyu çağırmış, ama o bir türlü gelmemiş. Sonunda usulca penceresine doğru bakmış. Gökyüzü simsiyah bir örtü gibi ormanın üzerine serilmiş, binlerce yıldız pırıl pırıl parlıyormuş. Minik Ayıcık içini çekmiş, burnunu cama dayamış. "Ah, keşke ben de herkes gibi uyuyabilsem," diye mırıldanmış kendi kendine.
Ay dede, gökyüzünde gümüş bir tepsi gibi parlıyormuş. Minik Ayıcık Ay dedeye bakmış, fısıltıyla sormuş: "Ay dede, sen hiç uyumaz mısın? Nasıl bu kadar parlak, bu kadar uyanık kalırsın?" Ay dede, cevap vermemiş ama ışıklarını daha bir nazikçe, daha bir şefkatle saçmış. Sanki "Ben size ışık tutarım ki, siz güvenle uyuyasınız," dermiş. O sırada rüzgar hafifçe pencereyi tıkırdatmış, ormandaki ağaçların dallarını usulca sallamış. Yapraklar, "hışır hışır" diye sanki bir ninni fısıldarmış gibi sesler çıkarmış. Minik Ayıcık, rüzgarın bu tatlı fısıltısına kulak vermiş.
Minik Ayıcık yataktan kalkmış, küçük adımlarla pencerenin önüne gitmiş. Küçük burnunu soğuk cama dayamış, dışarıdaki huzura dalmış. Ormanın derinliklerinden gelen dere sesi, minik çakıl taşlarına çarparak şırıl şırıl bir melodi çalmış. Sanki dere de uyuyanlara en güzel şarkıları söylermiş. Minik Ayıcık, dereye bakmış: "Dere kardeş, sen de mi uyumuyorsun? Yoksa uyuyanlara serenat mı yapıyorsun?" Dere, neşeyle akmaya devam etmiş, şırıl şırıl sesiyle sanki "Ben hep akarım, su sesimle ninni olurum, dinleyenler mışıl mışıl uyur," dermiş. Minik Ayıcık etrafındaki her şeyin aslında nasıl da güzel bir uyku düzeni içinde olduğunu, her canlının kendi ritminde dinlendiğini fark etmeye başlamış. Kuşlar bile yuvalarında mışıl mışıl uyurmuş.
Birden odanın kapısı usulca aralanmış, gıcırdayan sesinden belliymiş. Anne Ayı içeriye nazikçe süzülmüş. Minik Ayıcık'ın yatağının boş olduğunu görünce hafifçe endişelenmiş, ama sonra onu pencerenin önünde, düşler alemine dalmış gibi dışarıyı seyrederken bulmuş. Yanına gitmiş, pofuduk kollarıyla sımsıkı sarılmış yavrusuna. Minik Ayıcık, annesinin sıcaklığını hissedince içinden bir rahatlama geçmiş. "Minik Ayıcığım, neden uyumadın daha? Çok geç oldu," diye sormuş şefkatle. Minik Ayıcık, "Anneciğim, bir türlü uyku gözüme girmedi. Herkes uyuyor, yıldızlar, rüzgar, dere bile bir şeyler yapıyor, ben uyanığım," demiş.
Anne Ayı, yavrusunun minik başını okşamış, onu tekrar yumuşacık yatağına götürmüş. Yorganını üzerine örtmüş. "Canım yavrum," demiş, "Uyku, tıpkı güneşin doğuşu gibi, ayın batışı gibi doğal bir şeydir. Her canlının ihtiyacıdır. Bedenimiz dinlenmek ister, ruhumuz yeni düşler görmek ister, yeni maceralara hazırlanır. Gündüz koşup oynadın, öğrendin, neşelendin. Şimdi sıra dinlenmekte, kendini yarınki güne hazırlamakta. Haydi, gözlerini kapa, ben sana en güzel rüyaları çağıran, seni düşler ülkesine götüren bir ninni söyleyeyim."
Anne Ayı, yumuşacık sesiyle bir ninni mırıldanmaya başlamış. Ninni, orman esintisi gibi hafif, dere sesi gibi akıcı, yıldızların parıltısı gibi huzurluymuş. Minik Ayıcık, annesinin sıcak kokusunu içine çekmiş, kollarında güvende hissetmiş. Göz kapakları ağırlaşmaya başlamış. Dışarıdan gelen rüzgarın fısıltısı, derenin şırıltısı ve annesinin ninnisi birbirine karışmış, kulağında tatlı bir melodi oluşturmuş. Minik Ayıcık, uykunun aslında ne kadar güzel, ne kadar dinlendirici bir hediye olduğunu anlamış. Bir anda yanaklarına hafif bir gülücük konmuş, çünkü gözlerinin önünde rengarenk çiçeklerle dolu, kelebeklerin uçuştuğu, bal kokulu bir düş bahçesi belirmiş. Sanki Ay dede de ona gülümsemiş, yıldızlar da göz kırpmış.
Minik Ayıcık, uykunun sadece bir dinlenme değil, aynı zamanda harika düşler görme zamanı olduğunu, bedeni yenilediğini, zihni dinlendirdiğini öğrenmiş. O gece, hiç olmadığı kadar mışıl mışıl, derin bir uykuya dalmış. Sabah uyandığında kendini çok dinç hissetmiş, sanki bir sürü yeni oyun oynamaya, yeni şeyler öğrenmeye hazır bir enerjiyle dolmuş. Artık biliyormuş ki uyku, yeni maceralara atılmak için bir hazırlıkmış. İşte bu masal da burada bitmiş, bu da size bir tatlı uyku masalıymış. Minik Ayıcık o günden sonra, uykuyu dostu bilmiş, her akşam yatağına mutlu mesut, düşler diyarına yolculuk etmeye hazır bir şekilde yatmış.
