Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde uzak diyarlarda, yemyeşil ovaların, masmavi göklerin kucaklaştığı şirin bir köy varmış. Bu köyde, adı Can olan, gökyüzüne sevdalı, yüreği pırıl pırıl bir genç yaşarmış. Can, daha küçücük bir çocukken bile kuşlara imrenir, bulutların arasında gezmeyi düşlermiş. Gündüzleri tarlalarda koşar, geceleri yıldızlara bakıp hayaller kurarmış. Rüzgar ona ninniler fısıldar, dere şarkılar söylermiş. Can büyüdükçe bu sevdası hiç bitmemiş, aksine daha da alevlenmiş. Bir gün demiş kendine, “Ben de bir kuş gibi uçacak, köyüme göklerden bakacağım!” Ve çok çalışmış, çok okumuş, sonunda kanatları olan bir makineyi kullanmayı öğrenmiş, kahraman bir pilot olmuş.
Bir bahar sabahı, köyün ulu çınarı kurumaya yüz tutmuş. Dalları bükülmüş, yaprakları sararmış. Köylüler çok üzülmüş, zira o çınar köyün simgesiymiş, altında nice anılar biriktirmişler. En yaşlı bilge olan Dede Korkut, derin derin düşünmüş. “Bu çınarı ancak uzak dağlardaki Billur Pınarı'nın suyu kurtarır,” demiş. Ama o pınara giden yol, sarp kayalıklarla, derin vadilerle doluymuş, kimse geçemezmiş. Köylüler kara kara düşünürken, Can çıkagelmiş. Yüzünde kararlı, umut dolu bir ifade varmış.
“Üzülmeyin canım köylülerim,” demiş, “Benim kanatlarım var! Uçağımla gider, o billur sudan getiririm.” Köylüler önce şaşırmış, sonra umutlanmışlar. Can, uçağına atlamış, motorunu çalıştırmış. Uçak gökyüzüne yükselmiş, bulutları selamlamış. Güneş ona yol göstermiş, yıldızlar göz kırpmış. Can, sarp dağları, derin vadileri aşmış, Billur Pınarı'nı bulmuş. Oradan buz gibi, şifa dolu suyu almış, büyük bir özenle geri dönmüş. Köyün meydanına inmiş, elindeki su kabını Dede Korkut'a uzatmış. Dede Korkut, suyu çınarın köklerine dökmüş. Çok geçmeden, çınarın dalları canlanmış, yeşil yeşil yapraklar açmış. Köylüler sevinç çığlıkları atmış, Can'ı omuzlarına almışlar.
Can, gülümseyerek, “Asıl kahraman, umudunu kaybetmeyen sizlersiniz,” demiş. O günden sonra Can, köyün gözbebeği olmuş. Ne zaman bir darda kalsalar, Can'ın yardımı onlara ulaşmış. Masalımız bize gösterir ki, yürekten istenen her şey, azimle çalışılırsa gerçekleşirmiş. Ve en büyük kahramanlık, başkalarına yardım etmek, umut olmakmış. Can, uçağıyla göklerde süzülürken, köyüne olan sevgisiyle dolup taşmış. Ve bu güzel masal da burada bitmiş.
