Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, uzak diyarların birinde, bereketli topraklara kurulmuş, yemyeşil ağaçların gölgelendirdiği, çiçeklerin mis kokularıyla bezediği güzel bir krallık varmış. Bu krallığın adı Güneş Diyarı'ymış. Güneş Diyarı'nın en değerli hazinesi ise, krallığın tam ortasında parıldayan, her daim ışık saçan, mutluluk getiren Işık Çiçeği'ymiş. Bu çiçek, sadece güzelliğiyle değil, tüm krallığa yaydığı neşeyle de özelmiş. Sabahları güneşin ilk ışıklarıyla açar, akşamları yıldızlara göz kırparmış. Ama ne yazık ki, bir süredir bu eşsiz çiçek solmaya başlamış, yaprakları bükülmüş, parıltısı azalmış.
Işık Çiçeği'nin solmasıyla birlikte, tüm krallığın neşesi de azalmaya başlamış. Rüzgar bile hüzünlü hüzünlü esmiş, dallar arasında ninni fısıldamaz olmuş. Dereler şırıl şırıl şarkı söylemez, kuşlar cıvıl cıvıl ötmez olmuş. Gökyüzü griye çalmış, tüm renkler sanki solmuş. Krallık halkı derin bir endişeye kapılmış, herkes ne yapacağını bilemez halde sağa sola bakmış. Yaşlı bilginler tozlu kitaplarını karıştırmış, eski efsaneleri araştırmış, ama bir çare bulamamışlar. Cesur şövalyeler uzak diyarlara gitmiş, tehlikeli canavarlarla savaşmış, ama Işık Çiçeği'ne şifa getirememişler.
İşte bu diyarda, herkesin sevgilisi, yüreği pırıl pırıl, gözleri ışıl ışıl bir prenses yaşarmış. Adı Elara'ymış. Elara Prenses, diğer prensesler gibi taçlar ve elbiseler peşinde koşmazmış. Onun için önemli olan, krallığının mutluluğuymuş. Işık Çiçeği'nin her gün biraz daha solduğunu gördükçe, kalbi sızlamış. Geceleri penceresinden dışarı bakmış, ay dede ona teselli verir gibi ışık saçmış, yıldızlar ise ona yol gösterircesine göz kırpmışlar. O an karar vermiş, 'Kimse bulamasa da, ben bir yol bulmalıyım,' diye fısıldamış kendi kendine.
Sabahın ilk ışıklarıyla, kimseye haber vermeden, sadece küçük bir heybeyle yola düşmüş. İçine biraz ekmek, biraz su ve bir de annesinden kalma küçük, işlemeli bir mendil koymuş. Yemyeşil ormanlara dalmış, ağaçlar ona gölge olmuş, yosunlu taşlar adımlarını yumuşatmış. Kuş sesleri ona rehberlik etmiş, orman kokusu içini ferahlatmış. Uzun süre yürümüş, bazen yorulmuş, ama aklında hep Işık Çiçeği'nin parıltısı varmış.
Yolu sonunda sarp, kayalık bir patikaya varmış. Patika, dik yokuşlarla dolu, taşları sivri sivriymiş. Tam o sırada, yolun kenarında minik bir kuşun kanadı kırılmış, acıyla kıvranıyormuş. Kuşun gözlerinden yaşlar süzülüyormuş sanki. Elara Prenses, hiç düşünmeden hemen eğilmiş, narin elleriyle kuşu nazikçe kucağına almış. Heybesinden çıkardığı mendille kanadını özenle sarmış, ona tatlı sözler fısıldamış. Kuş, acısının dindiğini hissedince, Elara'ya minnetle bakmış. Sonra birden küçük bir cıvıltıyla dile gelmiş: 'Teşekkür ederim, iyi kalpli prenses. Yolun açık olsun. Unutma, en büyük güç, dışarıda değil, senin iyilik dolu yüreğindedir. Işık Çiçeği'nin sırrı, suyun sesinde gizlidir.' Kuş sonra kanat çırpmış ve uzaklara uçmuş.
Elara şaşkınlık içinde kalmış, ama kalbindeki umut daha da büyümüş. Patika bir anda görünmez olmuş, sanki kaybolmuş gibiymiş. Nereye gideceğini bilemez halde etrafına bakınmış. Tam o anda, uzaktan tatlı, şırıl şırıl bir su sesi duymuş. Dere, sanki ona yol gösterircesine neşeyle şarkı söylüyormuş: 'Şırıl şırıl, şırıl şırıl, gel bu yoldan, gel bu yoldan!' Elara, kuşun sözlerini hatırlamış ve derenin sesine kulak vermiş. Dereyi takip etmiş, yosunlu taşların üzerinden atlamış, bazen de ayakları suya değmiş.
Dere onu, etrafı rengarenk, pırıl pırıl taşlarla çevrili, berrak sularıyla parıldayan, minik bir göletin kenarına ulaştırmış. Göletin ortasında, gümüş rengi yaprakları olan, ay ışığında dans eder gibi parıldayan bir nilüfer çiçeği duruyormuş. Bu nilüfer, sıradan bir nilüfer değilmiş. Efsaneye göre, Işık Çiçeği'nin can suyu bu nilüferin yapraklarında saklıymış, ama kimse bunu bilmezmiş. Elara, nilüferin en büyük yaprağının üzerinde, inci tanesi gibi parıldayan gümüş bir çiğ damlasını görmüş. Kalbi hızla çarpmaya başlamış, işte buymuş Işık Çiçeği'nin ihtiyacı olan mucizevi damla! Bir yaprağı nazikçe koparmış, üzerindeki damlayı minik bir şişeye dikkatlice doldurmuş.
Elara Prenses, kalbi sevinçle çarparak geri dönmüş. Geri dönüş yolu, sanki daha kolay gelmiş ona. Orman da sanki daha neşeli şarkılar söylüyormuş. Yorgun argın, ama umut dolu adımlarla krallığına varmış. Tüm halk onu karşılamış, gözleri merakla ona bakmış. Elara, hiç vakit kaybetmeden doğruca Işık Çiçeği'nin yanına koşmuş. Şişedeki gümüş damlayı nazikçe çiçeğin köklerine dökmüş. Bir anda, sihirli bir ışık tüm krallığı kaplamış! Işık Çiçeği yeniden parlamaya başlamış! Yaprakları canlanmış, solan renkleri geri gelmiş, her zamankinden daha parlak olmuş.
Krallık yeniden neşeli seslerle dolmuş. Rüzgar yine neşeli şarkılar fısıldamış, dallar arasında kahkahalar atmış. Dere şırıl şırıl coşmuş, kuşlar sevinçle cıvıldamış. Herkes Elara Prenses'e hayranlıkla bakmış, onun cesaretini, iyi kalbini ve azmini alkışlamış. Elara Prenses, krallığına sadece Işık Çiçeği'nin parıltısını değil, aynı zamanda cesaretin ve iyiliğin en büyük sihir olduğunu da öğretmiş. O günden sonra, Güneş Diyarı halkı, zor zamanlarda umudu hiçbir zaman yitirmemiş, çünkü biliyorlarmış ki, en büyük hazine dışarıda değil, her birimizin kalbindeki iyilik ve cesaretmiş. İşte bu masal da burada bitmiş, dileyen herkese cesaret ve iyilik dilemiş, dileyenin gönlüne bir ışık düşürmüş.
