Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, engin denizlerin kenarında, yemyeşil tepelerin eteğinde şirin mi şirin bir fener ailesi yaşarmış. Bu ailenin en küçüğü, Minik Deniz Feneri'ymiş. Diğer fenerler, gökyüzüne uzanan kuleleri, ta uzak diyarlara ışık saçan güçlü lambalarıyla devler gibiymiş. Minik Deniz Feneri ise öyle minicikmiş ki, ışığı ancak kendi dibindeki kayalıklara ve yakındaki küçük koylara kadar varırmış. Bu duruma pek üzülürmüş Minik Deniz Feneri, her sabah doğan güneşin altında pırıl pırıl parlasa da, akşam olunca içini bir hüzün kaplarmış. "Ben ne işe yararım ki? Benim küçücük ışığım kimseye yol gösteremez," diye iç geçirirmiş her akşam. Koca koca fenerlerin masallarını dinler, kendi ışığının onlara asla benzemeyeceğini düşünürmüş.
Denizin tuzlu rüzgarları, onun küçücük pencerelerine meltem meltem eser, adeta bir ninni fısıldarmış. Masmavi dalgalar, kıyıya vurdukça şıpır şıpır şarkılar söyler, "Üzülme Minik Fener, üzülme," dermiş, "Herkesin bir görevi vardır bu dünyada. Kiminin büyük, kiminin küçük ama hepsi de değerli." Gökyüzündeki pırıl pırıl yıldızlar, sanki onu teselli etmek ister gibi göz kırpar, "Senin de ışığın çok özel, çok sıcak," diye mırıldanırmış. Ama Minik Fener bir türlü inanmazmış onlara. Kendi pırıl pırıl, sıcacık ışığını hep küçümser, büyük fenerlerin güçlü ışıklarına özenir, kendisini değersiz görürmüş. Oysa onun ışığı, tam da dibindeki minik balıkçı tekneleri için bir umut feneriymiş, küçücük ama sıcacık, yollarını aydınlatan güvenli bir limanmış.
Bir gün, hava ansızın kararmış, deniz kabarmış da kabarmış. Güneş batarken, simsiyah, korkutucu bulutlar gökyüzünü bir çarşaf gibi kaplamış, şimşekler çakmaya, gök gürültüleri yankılanmaya başlamış. Fırtına öylesine şiddetliymiş ki, fener ailesinin en yaşlı ve en güçlü fenerlerinden birinin lambası, azgın rüzgarların ve yağmurun şiddetiyle bir anda sönüvermiş. Kocaman bir karanlık boşluk oluşmuş denizde, gemilerin rotalarını şaşırdığı, balıkçı teknelerinin dalgalar arasında çaresizce savrulduğu bir kargaşa başlamış. Minik Deniz Feneri bu durumu görünce çok korkmuş, küçücük kalbi pır pır çarpmış. İçinden bir ses, "Hadi Minik Fener, şimdi senin zamanın! Küçük olsan da yüreğin büyük!" diye fısıldamış. Önce tereddüt etmiş, "Benim minicik ışığım bu koca karanlıkta ne işe yarar ki?" diye düşünmüş. Ama sonra denizde kaybolmaya yüz tutan teknelerin yardım çığlıklarını duymuş, onların çaresizliğini hissetmiş.
Cesaretini toplamış, tüm kalbinden ve ruhundan gelen gücüyle ışığını yakmış. Minik ışığı, karanlık denizde bir mum gibi değil, binlerce yıldız gibi parıldamış. Öyle ki, o minik ışık, fırtınanın uğultusuna ve yağmurun şakırtısına inat, kaybolmuş teknelerin gözüne bir yol, bir can simidi gibi görünmüş. Birer birer, Minik Deniz Feneri'nin ışığını takip ederek güvenli limana yanaşmaya başlamışlar. Minik Deniz Feneri, hiç durmadan, yorulmadan, titrek de olsa kararlı ışığını saçmış, ta ki son tekne de limana güvenle ulaşana dek. Sabaha karşı, fırtına yavaş yavaş dinmiş, denizin hırçın dalgaları sakinleşmeye başlamış.
Sabah olmuş, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte, denizde kaybolmaktan kurtulan balıkçılar ve denizciler Minik Deniz Feneri'nin yanına gelmişler. Hepsi bir ağızdan, yüzlerinde şükran dolu bir gülümsemeyle, "Teşekkür ederiz Minik Deniz Feneri! Senin o küçücük ama yürekli ışığın olmasaydı bu gece hepimiz kaybolmuştuk, denizin derinliklerinde kalmıştık," demişler. Fırtınada ışığı sönen büyük fener de Minik Deniz Feneri'nin yanına gelmiş, gururla ve sevgiyle, "Senin küçücük ışığın, bu gece koca bir deniz dolusu umut oldu, Minik Dostum. Bazen en küçükler, en büyük işleri başarır," diye fısıldamış. Minik Deniz Feneri o an anlamış ki, önemli olan ışığının büyüklüğü değil, ne kadar yürekten yandığı, ne kadar sevgiyle ve umutla parıldadığıymış. Herkesin kendine özgü bir görevi varmış bu dünyada ve onun görevi de tam da o minicik ışığıyla kalplere dokunmak, en zor anlarda bile umut olmakmış.
O günden sonra Minik Deniz Feneri hiç üzülmemiş, kendi ışığını hiç küçümsememiş. Kendi ışığının değerini bilmiş, küçücük olsa da ne kadar önemli olduğunu anlamış. Her akşam keyifle, pırıl pırıl ışığını yakar, hem denizdekilere güvenle yol gösterir hem de kendi minik varlığıyla büyük işler başardığını bilerek huzurla parıldarmış. Denizin martıları ona sevinç şarkıları söyler, masmavi dalgalar coşkuyla alkış tutarmış. Uzaklardan geçen gemiler bile onun minicik ışığını görür, ona selam verirmiş. Herkes bilmiş ki, en küçük ışık bile, doğru zamanda ve doğru yerde, kocaman bir dünyayı aydınlatabilir, nice hayatları kurtarabilirmiş.
İşte bu da böylece, küçücük bir kalbin ne büyük işler başarabileceğini, her varlığın kendine özgü bir değeri ve parıltısı olduğunu anlatan, yürek ısıtan sıcacık bir masalmış. Bu masalı dinleyenlerin gönlüne neşe, kalbine umut dolsun, hayatları hep aydınlık olsun diye anlatmışlar.
